Koszty delegacji pokrył Wojskowy Instytut Geograficzny. Następnie pełnił służbę w 1 pułku artylerii najcięższej. W 1936, jako absolwent OST otrzymał prawo noszenia „znaku naukowego”. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1939 był adiutantem 1 pułku artylerii najcięższej.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył w dywizjonie artylerii najcięższej które rozwinął 1 pan. Mógł to być 12 lub 13 dywizjon artylerii najcięższej. Po agresji ZSRR na Polskę został wzięty do niewoli radzieckiej. Według stanu na kwiecień 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa bez numeru poz. 20 z 2 kwietnia1940. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu.