W późniejszym czasie Bowie bardzo pozytywnie wypowiadał się o swoim albumie. W wywiadach podkreślał, że był to jego ulubiony projekt studyjny z którego był bardzo zadowolony, wielokrotnie chwalił także multiinstrumentalne umiejętności Kizilcaya.
Album został wznowiony w 2007 – w tym wydaniu zmieniono okładkę i bardziej eksponowano nazwisko Bowiego. Wznowienie płyty zostało tym razem zauważone przez krytykę i część fanów, ale zarówno opinia krytyczna, jak i publiczna na temat tego albumu są bardzo podzielone.
Biograf Bowiego Paul Trynka określa album jako jeden z najlepszych w dyskografii Bowiego i uważa, że „podobnie jak wiele triumfów Bowiego, od The Idiot do „Absolute Beginners”, płyta wiele zawdzięcza spontanicznej atmosferze w jakiej powstała”.
Według serwisu BBC Music (w recenzji opublikowanej w 2007) „jest to pod wieloma względami najważniejsza płyta Bowiego nagrana w latach 90. Nie jest to jego najlepsza płyta z tego okresu (do tego miana pretenduje Earthling), ale jest to płyta na której Bowie przestał próbować za bardzo, po wcześniejszej dekadzie kiedy nie próbował wystarczająco dużo”. Recenzent zauważa, że „gdyby tytuł płyty nie łączył się z powieścią Kureishiego i byłaby zatytułowana np. Strangers, to poświęcono by jej znacznie więcej uwagi jako spóźnionej kontynuacji do Low czy „Heroes””.