Maria Gutry (ur. 2 grudnia 1899 w Warszawie, zm. 3 czerwca 1988 tamże) – polska bibliotekarka, organizatorka bibliotekarstwa dziecięcego, pionierka badań czytelnictwa dzieci oraz popularyzatorka twórczości dla dzieci.
Życiorys Urodziła się w urzędniczej rodzinie Czesława Gutry i Wiktorii Buchwald. Jej brat Czesław Gutry był znanym bibliotekarzem i bibliografem. Po zdaniu matury w 1919 roku w warszawskim gimnazjum Marii Tołwińskiej studiowała w latach 1923–1925 polonistykę i historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1925–1927 kształciła się w Sekcji Bibliotekarskiej Studium Pracy Społeczno-Oświatowej Wolnej Wszechnicy Polskiej. Uczestniczyła w wycieczkach studyjnych do bibliotek europejskich (Berlin, Praga, Wiedeń, Bruksela, Kopenhaga, Szwajcaria). Praktykę odbyła w bibliotece dziecięcej L’Heure Joyeuse w Paryżu. Napisała pracę dyplomową na temat czasopism dla dzieci pt. „Moje Pisemko, Płomyk, W słońcu, Iskry w okresie dziesięciolecia 1918–1928”, uzyskując w 1931 roku dyplom Wydziału Pedagogicznego Studium.