Kilka miesięcy później na skutek amnestii wyrok został zmniejszony do 15 lat pozbawienia wolności. Dzięki kolejnej amnestii Fryze wyszedł na wolność w czerwcu 1956 roku, spędziwszy w więzieniu nieco ponad 10 lat. Pozostali zamachowcy zbiegli z Lublina i zdołali uniknąć aresztowania.

W kwietniu 1994 roku wyrok wydany przez Wojskowy Sąd Rejonowy został unieważniony postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Lublinie, który uznał, że Fryze „został skazany za czyny związane z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego”. W trakcie postępowania Fryze oraz występujący w charakterze świadka Edmund Włodkiewicz (dowódca akcji w mieszkaniu Hirszmana) przedstawiali zabitego jako „wsławionego okrucieństwem” oprawcę z UB, torturującego więźniów przetrzymywanych na Zamku w Lublinie. Obaj zeznali, że celem akcji było przekazanie Hirszmanowi ostrzeżenia, że zostanie ukarany śmiercią, jeśli nadal będzie znęcał się nad więźniami. Fryze zeznał przy tym, że zataił ten fakt w czasie śledztwa i procesu w 1946 roku, wskazując wtedy jako cel akcji zdobycie broni Hirszmana, gdyż obawiał się, że w przeciwnym wypadku zostałby mu wymierzony surowszy wymiar kary. Akcja zakończyć się miała śmiertelnym postrzeleniem Hirszmana, gdyż ten na widok konspiratorów sięgnął po broń.