Na podstawie wyników prób uznano, że motoszybowiec nie odpowiada wymogom ówczesnego rynku lotniczego i zaniechano dalszych prac rozwojowych nad tą konstrukcją. Ponadto zespół konstrukcyjny był już zaangażowany w prace nad szybowcem klasy światowej PW-5 Smyk.
Jedyny egzemplarz latający, ze znakami SP-8050, był użytkowany do 2 listopada 2012 r., kiedy to uległ katastrofie. W latach 2014–2015 pracownicy i absolwenci Wydziału MEiL Politechniki Warszawskiej odbudowali go do stanu ekspozycyjnego i przekazali do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie.
Konstrukcja Dwumiejscowy zastrzałowy górnopłat o konstrukcji kompozytowej z silnikiem pchającym.
Skrzydło jednodźwigarowe, o obrysie prostokątnym z trapezowymi końcówkami, za dźwigarem pokryte tkaniną. Lotki typu Friese z napędem popychaczowym. Hamulce aerodynamiczne płytowe umieszczone na górnej powierzchni skrzydła.
Kadłub o konstrukcji skorupowej z kompozytu szklano-epoksydowego, kabina przechodzi w belkę ogonową o przekroju kołowym. Kabina zakryta z miejscami w układzie tandem, tablica przyrządów tylko w pierwszej kabinie. Osłona kabiny jednoczęściowa, otwierana na bok.
Usterzenie w układzie klasycznym, kompozytowe, ster kierunku pokryty tkaniną. Usterzenie o profilu Wortman FX-71-L-150/30.