Od listopada 1918 r. przygotowywana była ofensywa Armii Czerwonej na UkrainieA. Adams, Bolsheviks..., s. 25., która rozpoczęła się w pierwszych dniach stycznia 1919 r. zdobyciem CharkowaJ. D. Smele, The "Russian"..., s. 101.. W końcu miesiąca oddziały radzieckie, do których przyłączały się miejscowe oddziały partyzanckie uczestniczące wcześniej w powstaniu antyhetmańskim oraz zbrojne oddziały robotnicze z miast, opanowały Połtawę i JekaterynosławA. Adams, Bolsheviks..., s. 93-94.. Dla dowództwa białej Armii Ochotniczej stało się jasne, że Kozacy Krasnowa nie będą w stanie utrzymać się w Donbasie ani powstrzymać marszu czerwonych na południe, w kierunku Morza Czarnego – tym bardziej, że na początku 1919 r. Krasnow po raz kolejny skoncentrował większość swoich sił pod Carycynem, podejmując trzecią nieudaną próbę zdobycia miastaE. Mawdsley, Wojna..., s. 210.. Oznaczało to zagrożenie dla kontrolowanych przez białych Taganrogu i Rostowa nad Donem. Utrata Donbasu oznaczałaby dla białych również stratę silnie uprzemysłowionych obszarów o dużym znaczeniu gospodarczym. W związku z tym gen. Anton Denikin jeszcze w grudniu 1918 r. zrezygnował z zamysłów przyłączenia się do oblężenia Carycyna, poprowadzenia dalszej ofensywy w górę Wołgi, w celu odcięcia czerwonych od Morza Kaspijskiego i odebrania im AstrachaniaP. Kenez, Red Advance..., s.