Odcinek między Wołnowachą a nabrzeżem Morza Azowskiego utrzymywały sprzymierzone z bolszewikami oddziały anarchistów Nestora Machno jako 3 brygada Dywizji Zadnieprzańskiej 2 Ukraińskiej Armii Radzieckiej.
Walki w marcu-kwietniu mały|Dowódca 13 Armii Innokientij Kożewnikow (w środku, z lornetką) w otoczeniu załogi pociągu pancernego "Włast' Sowietom". Po lewej od niego Ludmiła Mokijewska-Zubok, jedyna w historii kobieta dowodząca pociągiem pancernym; zginęła na początku marca w walkach o DebalcewoW. Korniłow, Doniecko-Kriworożskaja Riespubika. Rasstrielannaja mieczta, Pitier, Sankt-Pietierburg-Moskwa-Jekatierinburg-Woronież-Niżnyj Nowgorod-Rostow-na-Donu, Samara, Minsk 2017, s. 363-364.. W marcu grupa Kożewnikowa podjęła pierwszą próbę wyparcia białych z Donbasu. Armia Czerwona uderzyła na centralną część Donbasu z Nikitowką, Jenakijewem, Juzowką, Bachmutem i Ługańskiem. Szczególnie zacięte walki miały miejsce w rejonie Debalcewa, kluczowego węzła kolejowego, który Armia Czerwona opanowała 16 marca. Wobec braku postępów wojsk Kożewnikowa dowodzący Frontem Południowym Władimir Gittis wbrew intencjom naczelnego dowódcy Armii Czerwonej Jukumsa Vacietisa przerzucił część 8 Armii w kierunku zachodnim jako wsparcie.