Sørensen kształtuje formę poprzez rozpraszanie i rozdrabnianie początkowego zamysłu kompozycyjnego, umyślne zacierając jego kontury. Takie zagęszczenie muzycznej narracji jest jego indywidualną transformacją polifonicznej idei przejętej od Nørgårda. Czyni to poprzez powtarzające się ćwierćtony, glissanda, tremola i szybkie staccato. Technika ta przywodzi skojarzenie z malarskim puentylizmem Seurata.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Trotto na zespół kameralny (1983), wyk. polskie Warszawska Jesień 1984 Kwartety smyczkowe: Alman (1984) Adieu (1986) Angels’ Music (1988) Schrie und Melancholie (1994) The lady of Shalott na skrzypce lub altówkę (1987), wyk. polskie Warszawska Jesień 2002 Funeral Peocession na skrzypce i altówkę solo oraz 6 instrumentów (1989) The Echoing Garden na orkiestrę z chórem i solistami, tekst: William Szekspir, Albert Cohen i Rainer Maria Rilke (1992) Sterbende Gärten na skrzypce i orkiestrę (1993) Birds and Bells na puzon i 14 instrumentów (1995) The Birds of Lament na dwa puzony i perkusję (1995) Symfonia (1996), wyk. polskie Warszawska Jesień 2001 koncert fortepianowy La Notte (1998), wyk. polskie Warszawska Jesień 1998 Sinful Songs na duży zespół kameralny (1998) Shadow Siciliano na gitarę (1997) The Wings of the Night na kwartet smyczkowy i puzon (1997), wyk.