W historycznych dokumentach zamek pojawia się dopiero w 1357 r., kiedy wieś Turňa nad Bodvou stała się ośrodkiem feudalnego „państwa” turniańskiego. Zapewne jednak z tym rokiem wiąże się raczej znacząca przebudowa i rozbudowa zamku, którym władał wówczas Ján Tornay.
Po wymarciu rodu Tornay’ów (1406), którzy swoje nazwisko utworzyli właśnie od nazwy zamku, władał nim przez krótki okres (do 1409 r.) Štefan Šafár z Branča. Od niego zamek przejęli Bebekowie. W 1448 r. zamek zajęły wojska kondotiera Habsburgów na Węgrzech, Jana Jiskry z Brandysa i władały nim aż do 1458 r. W 1476 r. zamek kupił węgierski magnat Emeryk Zápolya, a członkowie tego rodu byli w jego posiadaniu aż do roku 1531. W obliczu zagrożenia tureckiego w latach 1540-50 zamek znacznie rozbudowano, podnosząc jego obronność. Został on włączony do wielkiego pasa pogranicznych twierdz, mających chronić Górne Węgry przed Turkami. Pomimo tego w 1652 r. Turcy zajęli zamek. W czasie powstania kuruców zamek pozostawał w rękach Emeryka Thököly’ego, dlatego po upadku powstania w 1685 r. cesarski generał Schulz rozkazał zburzyć zewnętrzne mury twierdzy. Część pomieszczeń była jednak nadal użytkowana. W 1848 r. stacjonujący tu żołnierze zaprószyli ogień i zamek całkowicie spłonął. Od tego czasu pozostaje w ruinie.