W 1941 władze okupacyjne nakazały zamknięcie obiektu, który jednak będąc także domem mieszkalnym nadal funkcjonował. Z czasem zaczęli się w nim pojawiać członkowie pierwszych organizowanych w Beskidzie Śląskim grup partyzanckich. Ok. 1943 r. Pawła Halamę wcielono do Wehrmachtu. Nie przeżył on wojny, zastrzelony pod jej koniec na terenie Jugosławii, przy próbie dezercji z oddziału.
Po wojnie 15 stycznia 1947 w obiekcie uruchomiono stację turystyczną oddziału cieszyńskiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, a następnie Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Udostępniono wtedy 15 miejsc noclegowych dla turystów.
Budynek schroniska przeznaczono na mieszkania.
Przypisy
Bibliografia
fotopolska.eu: Wisła, ul. Kozińce osiedle 13
Kategoria:Nieistniejące schroniska beskidzkie Kategoria:Dawne schroniska Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego