Deskryptywizm (od „opisywać”) – dążność do opisowego ujmowania zachowań językowych. Deskryptywizm zakłada obiektywny i systematyczny opis języka, odzwierciedlający empiryczne fakty praktyki językowej. Podejście to, właściwe dla badań językoznawczych, przeciwstawia się preskryptywizmowi, którego celem jest propagowanie pewnej formy języka oraz formułowanie i egzekwowanie jej zasad. Preskryptywizm znajduje zastosowanie w kontekstach edukacyjnych i jest związany z instytucjonalną polityką językową.
Naukowe opisy języków niemal zawsze są oparte na podejściu deskryptywnym. Językoznawcy odrzucają preskryptywizm w swojej działalności naukowej, skupiając się na bezstronnym opisie języka i zachowań jego użytkowników. Nie oceniają oni toteż mowy rodzimych użytkowników języka i odżegnują się od zewnętrznych opinii językowych, usiłując przedstawić faktyczny sposób użycia języka. Rozpatruje się przy tym zjawisko wariacji językowej, czego owocem jest neutralne ujmowanie różnic społecznych lub regionalnych oraz historycznej zmienności języka, bez wydawania opinii poprawnościowych. Równocześnie opisy językoznawcze mogą rejestrować sądy wartościujące już istniejące w danej społeczności.