Dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich z 7 maja 1919 jako były żołnierz armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem od 1 listopada 1917 i z zaliczeniem do I Rezerwy Armii, z jednoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacji. Następczym rozkazem Ministra Spraw Wewnętrznych otrzymał przydział do 10 pułku piechoty z dniem 28 lutego 1919. Jako były oficer armii austriackiej został zweryfikowany w stopniu porucznika. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej na obszarze Małopolski Wschodniej na stanowisku dowódcy kompanii karabinów maszynowych. Walczył w szeregach formowanego w Przemyślu 10 pułku piechoty, potem przemianowanego na 37 pułk piechoty, w składzie którego uczestniczył potem w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca III batalionu. W jej trakcie został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Według innej wersji w czerwcu 1920 w stopniu porucznika dowodził III batalionem w zwycięskich walkach nad Berezyną, wykazując się męstwem. Na dwa dni przed zawieszeniem broni (zawarte 12 października 1920) został wzięty przez wroga do niewoli, z której powrócił w maju 1921. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari.