Wincenty KurekW ewidencji wojskowej był określany jako „Wincenty II Kurek” celem odróżnienia od innego oficera noszącego to saamo imię i nazwisko, a mianowicie Wincentego I Kurka (ur. 5 kwietnia 1892). (ur. 4 stycznia 1895 w Budach Łańcuckich, zm. 17 maja 1944 pod Monte Cassino) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 4 stycznia 1895 w Budach Łańcuckich, w rodzinie Sebastiana i Marianny z Wojtynów. W 1914 ukończył gimnazjum w Jarosławiu. Od września 1914 do lipca 1916 służył w 34 pułku piechoty Obrony Krajowej. W okresie tym ukończył Szkołę Oficerów Rezerwy. Od września 1915 walczył na froncie. W lipcu 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej, z której wrócił do kraju w listopadzie 1918.
7 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i przydzielony do 14 pułku piechoty. W 1919 uzyskał stopień podporucznika, a w 1920 porucznika. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył na froncie jako dowódca plutonu, a następnie kompanii. Wyróżnił się jako dowódca 8 kompanii 8 lipca 1920 w czterogodzinnej walce o wieś Słoboda nad Uszą oraz trzy dni później nad Swisłoczą.