Od 2 do 5 września 1939 brał udział w walkach nad Wartą, a następnie na Lubelszczyźnie w rejonie Bończy, Suchowoli oraz Krasnobrodu, gdzie został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Z początkiem 1940 zbiegł z niewoli i przez Węgry dostał się do Francji do Polskich Sił Zbrojnych, a następnie do Wielkiej Brytanii. Do 6 czerwca 1942 był komendantem Centrum Wyszkolenia Piechoty. W Szkocji szkolił żołnierzy polskich. Następnie powołany został do Iraku na komendanta Centrum Wyszkolenia Armii. Awansowany na stopień pułkownika pełnił stanowisko dowódcy 5 Wileńskiej Brygady Piechoty od 25 września 1943 do śmierci.

Zginął 17 maja 1944 w bitwie o Monte Cassino trafiony odłamkiem z moździerza. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino (miejsce 9-F-6).

Był żonaty ze Stefanią, z którą miał syna Mieczysława (ur. 1923).

Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 119 – 13 września 1939 przez dowódcę Armii „Warszawa”, gen. dyw. Juliusza Rómmla Krzyż Walecznych Medal Wojska po raz pierwszy – pośmiertnie 28 czerwca 1948 Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1937 „za zasługi w służbie wojskowej”. Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz.