Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Od końca 1918 służył w 2 pułku piechoty Legionów w stopniu podporucznika. W lutym 1919 został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Na przełomie 1919/1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, pełnił funkcję dowódcy oddziału zwiadowczego 3 Dywizji Piechoty Legionów. Po wojnie pozostał zawodowym oficerem armii polskiej, będąc jedynym Węgrem w tej służbie. Do lipca 1920 był oficerem 2 pułku piechoty Legionów. Od lipca 1922 służył w 77 pułku piechoty w Lidzie. Od kwietnia 1925 był żołnierzem 86 pułku piechoty. Od grudnia 1925 służył w 71 pułku piechoty. Od maja 1926 służył w Naczelnym Dowództwie lub Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lutym 1928 został przeniesiony z Centrum Wyższych Studiów Wojskowych do 60 pułku piechoty w Ostrowie Poznańskim. Od lutego 1930 do listopada 1938 był oficerem 80 pułku piechoty w Słonimiu. W nocy z 28 na 29 września 1934 w kawiarni „Paradis” w Warszawie sprowokował awanturę z kapralem podchorążym Witoldem Szyszkowskim ze Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie.