Od listopada 1938 był dowódcą I batalionu 67 pułku piechoty w Brodnicy. Na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej po wybuchu II wojny światowej. 17 września 1939 mianowany dowódcą 14 pułku piechoty Ziemi Kujawskiej, po którego rozbiciu przedostał się dwa dni później do stolicy. Do końca września 1939 brał udział w obronie Warszawy. Następnie krótkotrwale w niewoli, wydostał się na wolność i 6 października zgłosił do Specjalnej Jednostki Operacyjnej.

Pod koniec listopada 1939 przedostał się do Węgier, a w grudniu na obszar Francji. W marcu 1940 przybył na Węgry do służby w polskim ataszacie wojskim jako oficer wywiadu. Tam w lipcu 1940 został aresztowany przez faszystów węgierskich, po czym we wrześniu uciekł z niewoli. W październiku 1940 przedostał się do Palestyny i został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Od października 1940 służył w ośrodku szkoleniowym, od kwietnia 1941 w centrum zbiorczym. W późniejszym czasie był leczony. Zmarł 9 sierpnia 1943 w Fayed na ziemi egipskiej.