W latach 1933–1937 prowadziła wspólnie z Mieczysławem Szpakiewiczem Studium Dramatyczne przy Teatrze na Pohulance w Wilnie oraz współpracowała także, jako aktorka i reżyser, z rozgłośnią Polskiego Radia i prowadziła zajęcia z kultury żywego słowa w jednej ze szkół średnich. W 1937 wróciła do Warszawy. Do 1939 współpracowała z warszawską rozgłośnią Polskiego Radia jako aktorka i reżyser.
W czasie II wojny światowej prowadziła tajne zajęcia teatralne (Teatr Wyobraźni) i pomagała więźniom Pawiaka.
Po wojnie przez dwa lata wraz z mężem Tadeuszem Byrskim prowadzili Dom Dziecka w Sierakówku pod Kutnem. Od 1949 w Opolu pracowała jako reżyser, aktorka i organizatorka wieczorów poetyckich. Następnie zaczęła współpracę, jako wykładowca (zajęcia z wiersza), z warszawską Szkołą Teatralną z siedzibą w Łodzi. W latach 1951–1952 z mężem objęła wspólnie kierownictwo artystyczne toruńskiego Teatru Ziemi Pomorskiej oraz reżyserowała sztuki. W latach 1952–1959 reżyserowała, a także od 1 października do 31 grudnia 1958 pełniła funkcję kierownika artystycznego Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Od 13 lipca 1955 do 31 grudnia 1958 kierowała utworzonym przy tym teatrze Studium Teatralnym. W 1959 przeniosła się do Poznania. Na początku lat 60. zainicjowała w TVP cykl widowisk dla szkół.