Ludomir Mieczysław Tarkowski, Werny (ur. 12 sierpnia 1897 w Działoszycach, zm. 22 maja 1944 pod Piedimonte San Germano) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jakuba, urodzony 12 sierpnia 1897 w Działoszycach, w ówczesnym powiecie pińczowskim guberni kieleckiej. Uczęszczał do Szkoły Handlowej Męskiej w Kielcach, gdzie od jesieni 1912 należał do zastępu skautów utworzonego przez Bronisława Kowalczewskiego. W 1914, po rozpoczęciu I wojny światowej, został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Kielcach. Później został komendantem lokalnym POW w Pilicy.

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921. W latach 20. był oficerem 81 pułku piechoty w Grodnie. W marcu 1931 został przeniesiony do baonu podchorążych rezerwy piechoty nr 5a w Cieszynie. Z dniem 1 lipca 1932 został przeniesiony do 12 pułku piechoty w Wadowicach. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 20. lokatą. W kwietniu 1935 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W październiku 1937 pełnił funkcję komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego „Krzemieniec” przy pułku KOP „Zdołbunów”.