Ludwik Ziobrowski (ur. 7 sierpnia 1905 w Warszawie, zm. 9 czerwca 1946) – podpułkownik piechoty Polskich Sił Zbrojnych, działacz niepodległościowy, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Ludwik Ziobrowski urodził się 7 sierpnia 1905 w WarszawieRoczniki Oficerskie 1928, 1932 podały datę 8 sierpnia 1905.. Był synem Waleriana.
Od 12 września 1923 do 1 lipca 1924 był uczniem 54. klasy Szkoły Podchorążych, a w latach 1924–1926 uczniem Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. 27 lipca 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1926 i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie. 15 sierpnia 1928 został awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1928 i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 27 czerwca 1935 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 224. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 dowodził 3. kompanią. Według Stanisława Truszkowskiego była to najlepsza kompania w 6 pp Leg. „To ona miała przywilej noszenia sztandaru pułku i ona maszerowała na czele podczas uroczystości wojskowych”. Wspomnianą kompanią dowodził także w kampanii wrześniowej.