Po ukończeniu studiów przeniósł się do Warszawy gdzie pracował przy tworzeniu ogólnokrajowej dyspozycji mocy. W latach 1950–1960 pracował w Państwowej Dyspozycji Mocy na stanowiskach dyspozytora ruchu i kierownika sekcji sieciowej. W tym czasie przebywał na 10-miesięcznym stypendium na Uniwersytecie Londyńskim, gdzie wykonał i opublikował pracę dotyczącą teorii sieci elektrycznych i wykorzystania tej teorii do modelowania sieci elektroenergetycznych. W Instytucie Energetyki był kierownikiem pracowni, w Zakładzie Systemów, zajmującej się problemami prowadzenia ruchu i planowania rozwoju krajowego systemu elektroenergetycznego (1960–1962) - brał udział w uruchomieniu i wdrożeniu pierwszego w energetyce komputera “Urał”. Następnie był kierownikiem Zakładu Techniki Cyfrowej (1962–1966) i zastępcą dyrektora ds. naukowych (1970–1976). W 1970 r. podczas rocznego pobytu na Uniwersytet w Manchesterze jako wykładowca, prowadził prace badawcze dotyczące rozwiązywania zagadnień sieciowych. W latach 1976–1981 był dyrektorem Centrum Informatyki Energetyki.

W latach 1982–1997 pracował na Politechnice Warszawskiej, gdzie był zastępcą dyrektora ds.