Kazimierz Wiktor Kominkowski (ur. 30 września 1889 w Nowym Targu, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 30 września 1889 w Nowym Targu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Stanisława i Jadwigi z Lazarów. Ukończył Szkołę Handlową w Krakowie i tamtejsze Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego.
Po zakończeniu I wojny światowej, jako były żołnierz Legionów Polskich został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, m.in. w bitwie pod Żabinką.
Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921. W latach 20. XX w. był oficerem 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie (tak samo kpt. Aleksander Kominkowski), w którym w 1923 pełnił funkcję p.o. dowódcy I batalionu, a w 1924 pełnił funkcję p.o. dowódcy III batalionu. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. W listopadzie 1926 został przeniesiony z Oddziału Va Biura Ścisłej Rady Wojennej do składu osobowego Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych na stanowisko referenta Samodzielnego Referatu Personalnego.