Władysław Laudyn (ur. 27 stycznia 1896, zm. styczniu 1940 w Kalwarii) – rotmistrz Wojska Polskiego, dziennikarz i autor publikacji z historii wojskowości.
Życiorys Władysław Laudyn urodził się 27 stycznia 1896. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919. W grudniu 1924, jako oficer rezerwy powołany do służby czynnej został przeniesiony z 26 pułku ułanów do 10 pułku strzelców konnych. Od stycznia do 31 marca 1925 był odkomenderowany z 10 psk do Inspektoratu Armii Nr II.
Na przełomie lat 20. opracował publikacje historyczne dotyczące walk o niepodległość lat 1918–1920, opisujące historie i 7 i 22 pułków ułanów, wydane w ramach serii Zarys historji wojennej pułków polskich 1918–1920, a także opis bitwy pod Jazłowcem. W 1932, jako oficer 22 pułku ułanów, był przydzielony do Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie. W 1934 jako rotmistrz rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr III jako oficer w dyspozycji dowódcy OK III i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto.