W kolejnych latach drugiej dekady XX wieku Dove znalazł się pod wpływem kubizmu, dzieł Wasilija Kandinskiego oraz pism francuskiego filozofa Henriego Bergsona, który podkreślał znaczenie mistycznego, a nie analitycznego rozumienia świata. Bergson zaproponował koncepcję élan vital, ducha lub energii, która nieustannie ożywia wszystkie żyjące istoty w ich walce o byt. Idea ta przemawiała do wyobraźni Dove’a, który sam interesował się naturalnymi cyklami wzrostu i odnowy i dążył do ukazania tych relacji w swojej twórczości. Często inspirował się także związkami między sztukami wizualnymi a muzyką. W latach 1913–1944 namalował około 17 obrazów wykazujących związki z muzyką. Najwięcej dzieł tego typu powstało w 1927 roku, kiedy namalował 6 płócien inspirowanych muzyką jazzową. Wystawił je w grudniu 1927 i styczniu następnego roku w Intimate Gallery.
Dove tworzył obrazy olejne, pastele i akwarele, a częstym motywem jego obrazów były: natura, przemijanie i światło. W miarę rozwoju stylu ich formy stawały się coraz bardziej uproszczone i miały jaśniejsze kolory.