ujęte są one przystępnie i krótko, a stwierdzają raczej tylko faktyczny stan rzeczy na podstawie danych, jakie zdobył głównie sam Bruckner.
W posłowiu do reedycji wydania fotooffsetowego encyklopedii z 1990 roku polski historyk Janusz Tazbir napisał: Nie ulega wątpliwości, iż „Encyklopedia staropolska” Brücknera należy do klasycznych już dziś pozycji naszej humanistyki (…).
Krytyka Pomimo zalet oraz znaczenia encyklopedia spotkała się także z krytyką. Najpoważniejsze zarzuty dotyczyły konstrukcji dzieła. Janusz Tazbir w reedycji z 1990 wymienia najistotniejsze z defektów:
powtórzenia, które są charakterystyczne dla dorobku Brücknera, niejednolite opracowanie haseł: jedne zbyt rozbudowane i szczegółowe, inne ubogo opisane, styl pisarski, który ma charakter gawędziarski i odbiega od suchego, faktograficznego stylu charakterystycznego dla encyklopedii.
Dodatkowo kontrowersje i polemikę wzbudził fakt, że Brückner zawarł w Encyklopedii staropolskiej własne subiektywne poglądy, oceny i opinie nie mające waloru encyklopedycznego obiektywizmu. Kontrowersje wywołały np.