Miał córkę Zofię (1927-2010) .
Został uznany za zaginionego podczas II wojny światowej: według jednej wersji zmarł 28 października 1940 w Siewżełdorłag (Komi, a według innego przekazu świadka w listopadzie 1940 w więzieniu w Odessie). W 1948 na wniosek żony, Józefy z domu Kałwińskiej, w Sądzie Grodzkim w Gnieźnie wszczęto postępowanie o uznanie za zmarłego Tadeusza Czarczyńskiego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Działacze społeczni II Rzeczypospolitej Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej 1939–1941 Kategoria:Kapitanowie intendenci II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie radzieckich łagrów 1939–1941 Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Wojskowi związani z Gnieznem Kategoria:Zmarli w 1940