Natomiast w roztworach opartych na glukozie dodawany jest kwas solny w celu zapobiegania procesom karmelizacji podczas sterylizacji. W skład roztworu wchodzą następujące elektrolity: sód, wapń i magnez. Stężenie sodu jest niższe niż w osoczu i wynosi 132–134 mmol/l (132–134 mEq/l) w celu zapobieżenia odwodnieniu i hipernatremii. Stężenie wapnia jest równe lub nieco wyższe niż stężenie zjonizowanego wapnia w osoczu i wynosi zwykle 1,25–1,75 mmol/l (2,5–3,5 mEq/l); wapń jest dodawany celem zapobiegania wzrostu wydzielania parathormonu. Pomimo dostępności komercyjnych roztworów w sytuacji nagłej lub w razie ich braku jego ekwiwalent może zostać sporządzony w aptece szpitalnej.
Roztwory izotoniczne i hipertoniczne Pod względem osmolalności roztwory dzielą się na hipertoniczne oraz izotoniczne, które są uważane za bardziej biozgodne. Standardowe roztwory zawierają duży ładunek glukozy, bufor mleczanowy, są hiperosmolarne, mają kwaśny odczyn oraz znaczną zawartość produktów degradacji glukozy (GDP), natomiast roztwory biozgodne mają wyższe pH oraz zredukowaną zawartość produktów degradacji glukozy.