Podstawą do usunięcia ze stanu duchownego może być również notoryczne pijaństwo i gry hazardowe (42 kanon apostolski), udział w obrzędach pogańskich lub w zgromadzeniach, podczas których mężczyźni ubierają się w kobiece stroje lub zakrywają twarze (62 kanon soboru in Trullo), uczestnictwo w gorszących zabawach i przebywanie w karczmach, z wyjątkiem spożywania posiłku w trakcie podróży (54 kanon apostolski). Kanony apostolskie ogólnie stwierdzają również, że usunięcie ze stanu duchownego powinno nastąpić, gdy duchowny „przyjmie na siebie ziemskie troski”, tj. wstąpi na służbę państwową lub wojskową.
Dodatkowe regulacje Dla winnych przewinień opisanych w kanonach 29 i 30 przewiduje się zarówno usunięcie ze stanu duchownego, jak i odłączenie od Eucharystii. Natomiast mężczyzna, który został usunięty ze stanu duchownego, ale nadal publicznie sprawuje nabożeństwa, podlega anatemie.
W Imperium Rosyjskim, w synodalnym okresie historii Cerkwi, utrata stanu duchownego następowała także wtedy, gdy diakon, kapłan lub biskup został skazany za przestępstwo, które dla osoby świeckiej pociągałoby za sobą karę utraty wszystkich praw lub utratę części praw i uwięzienie w twierdzy.