Na przełomie lat 1929 i 1930 nastąpiły pierwsze trudności. W lipcu 1934 roku straty fabryki przewyższyły kapitał akcyjny. Wobec takiego stanu rzeczy 4 marca 1935 roku pełnomocnik fabryki wniósł do sądu podanie o upadłość. Oficjalnie upadłość zakładu ogłoszona została 23 marca 1935 roku, jednakże już od 1936 roku zakład został uruchomiony ponownie. Dzierżawiła go firma Ardal, która w 1937 roku zatrudniała do 1300 pracowników.
W latach 1939–1945 zakład podporządkowany był zarządowi niemieckiemu i funkcjonował pod nazwą Radium Gummiwerke mit beschränkter Haftung. W tym okresie zaopatrywał armię niemiecką m.in. w buty robocze, łodzie pontonowe, maski i ochraniacze przeciwgazowe, płyty podeszwowe, rękawice gumowe i tkaniny gumowane. W wyniku walk o Grudziądz na początku 1945 roku zniszczone zostało 70% fabryki.
W sierpniu 1945 roku, wykorzystując ocalałą infrastrukturę i resztki surowca pozostawionego przez Niemców uruchomiono produkcję płyt podeszwowych. Od 1950 roku produkowano obuwie tkaninowo-gumowe, buty robocze, kleje gumowe i tkaniny gumowane. Po 1945 roku fabryka funkcjonowała pod różnymi nazwami. W 1969 roku oficjalnie przemianowano ją na Grudziądzkie Zakłady Przemysłu Gumowego, a w 1971 roku dodano nazwę „Stomil”.