J.G. Fitch na podstawie analizy długości „silnych pauz myślowych” (the strong sense-pauses) występujących na końcu wiersza, zaliczył Medeę do środkowego okresu twórczości dramatycznej Seneki. L. Herrmann uznaje kolejność tragedii rękopisu AZachowały się dwie grupy rękopisów tragedii Senekiː A i E. Pierwszy liczy sobie dziesięć utworów, drugi dziewięć. za chronologiczną, co czyni Medeę ósmą, z dziewięciu, tragedią Seneki. Coffey skłonny jest przyjąć, jako najwcześniejszą datę powstania tej tragedii, lata 45-46.
Osoby OsobaJej rola w dramacieMedeakrólewna kolchidzkaJazonjej były mążKreonkról KoryntuPiastunkaPosłaniecDzieci Medei i JazonaChór
Czas i miejsce akcji Akcja utworu rozgrywa się w Koryncie w pałacu króla Kreona, u którego schronili się Jazon i Medea wygnani z Jolkos po śmierci Peliasa.
Treść Medea przyzywa bogi, które były świadkami jej ślubuː Dianę, Minerwę, Heliosa, Hekate, Plutona z Prozerpiną i Furie. Prosi ich o śmierć dla przyszłej żony i teścia swego męża, a dla niego o niekończącą się tułaczkę, o śmierć swych dzieci, a Heliosa, by zniżył bieg swego rydwanu i spalił nienawistny Korynt. Chór tymczasem śpiewa pieśń weselnąː pochwałę panny młodej i Jazona, któremu udało się wymknąć ze związku z przerażającą czarodziejką, Medeą.