W 1972 roku został przekwalifikowany przez szkoleniowca Juana José de Mario na pozycję lewego obrońcy, na której (z kilkoma wyjątkami) spędził już resztę swojej kariery. W barwach Once Caldas – ligowego średniaka – spędził ogółem cztery lata bez poważniejszych osiągnięć. Następnie przez dwa sezony występował na wypożyczeniu w przeciętnym Deportes Quindío. Drużyna zmagała się z problemami finansowymi, mając zaległości wobec graczy i nie potrafiła się włączyć do walki o ambitne cele. W 1977 roku przeniósł się do czołowego zespołu w kraju – Deportivo Cali. Tam od razu został filarem słynnej drużyny prowadzonej przez Carlosa Bilardo, uznawanej za jedną z najlepszych w historii klubu. Spędził tam kolejne pięć lat; zdobył trzy wicemistrzostwa Kolumbii (1977, 1978, 1980) i raz dotarł do finału Pucharu Kolumbii (1981). Doszedł również do finału najbardziej prestiżowych rozgrywek Ameryki Południowej – Copa Libertadores (1978). Prowadzony przez Bilardo zespół Deportivo został wówczas pierwszym kolumbijskim klubem, który zdołał dotrzeć do finału Pucharu Wyzwolicieli.