Agostino Rivarola (ur. 14 marca 1758 w Genui, zm. 7 listopada 1842 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys Urodził się 14 marca 1758 roku, jako syn Negrone Rivaroli i Marianny Cambiasi. Studiował prawo cywilne i kanoniczne w Collegio Clementino. Po studiach został sekretarzem audytorów Roty Rzymskiej i referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej. W 1797 roku został wydalony z Rzymu przez wojska napoleońskie i uciekł do Genui, a następnie do Parmy, gdzie poznał Piusa VI, którego bezskutecznie usiłował uwolnić. W 1807 roku został aresztowany przez Francuzów i osadzony w Pesaro, a potem w Rimini. Po uwolnieniu udał się do rodzinnej Genui, gdzie jego brat pełnił funkcję burmistrza. W 1814 roku Pius VII mianował go delegatem apostolskim, odpowiedzialnym za przywrócenie władzy papieskiej w Rzymie. W tym samym roku został klerykiem Kamery Apostolskiej, a dwa lata później prefektem Pałacu Apostolskiego. 1 października 1817 roku został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię Sant’Agata de’ Goti. 12 października 1819 roku przyjął święcenia diakonatu, a 5 października 1823 roku – prezbiteratu. Po przyjęciu święceń został legatem w Rawennie, a dwa lata później – wicelegatem w Forlì.