Istnieje szczególne zastosowanie Konjunktivu I, używanego z czasownikiem mającym zdolność tworzenia strony biernej. Forma ta używana jest najczęściej w tekstach fachowych, gdy autorzy chcą uniknąć zwracania się do czytelnika w liczbie mnogiej: Es sei hier nur die Vieldeutigkeit des Präfixes -ver erwähnt. → Wir möchten hier nur die Vieldeutigkeit der Präfixes -ver erwähnen. → Chcielibyśmy tu tylko wspomnieć o wieloznaczności przedrostka -ver.
Konjunktiv II Formy Konjunktivu II Dla czasowników słabych forma Konjunktiv II jest tożsama z formą czasu przeszłego Präteritum. W przypadku czasowników mocnych do formy Präteritum dodaje się przegłos (umlaut), jeśli w temacie znajdują się samogłoski a, o, u:
ich -e wir -en du -est ihr -et er, sie, es -e sie, Sie -en
haben sein werden kommen gehen machen ich hätte wäre würde käme ginge machte du hättest wärest würdest kämest gingest machtest er, sie, es hätte wäre würde käme ginge machte wir hätten wären würden kämen gingen machten ihr hättet wäret würdet kämet ginget machtet sie, Sie hätten wären würden kämen gingen machten