Nie tylko w matematyce szkolnej, ale także w zadaniach olimpijskich ma się do czynienia z problemami zamkniętymi. Do rozwiązywania zadań nawet na międzynarodowych olimpiadach matematycznych wystarczy znać zbiór pewnych twierdzeń-wytrychów, za pomocą których da się rozwiązać większość „typowych” zadań olimpijskich. Problemy olimpijskie ograniczone są ramami programowymi. Zadania te na pewno da się rozwiązać, co więcej – jest to możliwe w stosunkowo krótkiej perspektywie czasowej, maksymalnie kilku godzin. Zatem problemy zamknięte znacząco odbiegają od prawdziwej pracy matematyka, w której problemy otwarte nie są jednoznacznie sformułowane, często zmieniają się w czasie, nie ma pewności co do istnienia ich rozwiązania, a poszukiwanie go może zająć wiele miesięcy, a nawet lat lub może okazać się niemożliwe.
Istnieją koncepcje dydaktyczne pracy z uczniem zdolnym nie korzystające z problemów zamkniętych, jak np. metoda „uczniowskiej pracy badawczej”, w której uczniowie mogą zajmować się prawdziwymi nierozwiązanymi problemami otwartymi matematyki, dla których nie jest znana ani metoda ani to, czy rozwiązanie istnieje.