Lech Wacław Smólski (ur. 14 lipca 1897 w Osięcinach, zm. 30 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik uzbrojenia rezerwy Wojska Polskiego, nauczyciel, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa i Joanny ze Szczepkowskich. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej i uczestnik wojny z bolszewikami. Po zakończeniu walk został skierowany do pracy w Warmińskim Komitecie Plebiscytowym. W 1923 ukończył Wyższą Szkołę Handlową w Warszawie. Następnie pracował jako nauczyciel w szkołach w Mińsku Mazowieckim, ucząc w tamtejszej Szkole Realnej Męskiej i Gimnazjum Męskim. W 1929 roku przeniósł się do Częstochowy, gdzie objął stanowisko dyrektora prywatnej szkoły handlowej Stowarzyszenia Kupców Polskich. Podczas pobytu w tym mieście dał się poznać jako społecznik, pełniąc m.in. funkcję przewodniczącego Związku Oficerów Rezerwy RP oraz wiceprzewodniczącego Ligi Morskiej i Kolonialnej. Był również rzeczoznawcą sądowym i radnym miejskim. Od 1935 pracował w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 29. lokatą w korpusie oficerów rezerwy uzbrojenia.