Lwowski dialekt kulturalny, w przeciwieństwie do dialektu kulturalnego Krakowa, Warszawy czy Poznania, nie rozwinął się w sposób naturalny z dialektu ludowego. Wykształcił się raczej poprzez naśladowanie języka ogólnego i z niego czerpał wzorce, co szczególnie było widoczne w języku młodszego pokolenia. Mimo że jego cechy lokalne były wyraźniejsze niż w innych dialektach kulturalnych i dla użytkowników charakterystyczna była niemożność wyzwolenia się z pewnych prowincjonalnych zwyczajów językowych, to ta odrębność językowa nie była źle postrzegana w oczach warstw inteligenckich z innych regionów.
Rys historyczny Tło historyczne dla rozwoju polszczyzny Lwowa Do państwa Mieszka I należały ziemie: czerwieńska, halicka, przemyska i bełska. Obszar ten został podbity w 981 przez księcia kijowskiego Włodzimierza, powrócił na kilkanaście lat do Polski za czasów Bolesława Chrobrego, a następnie przez 300 lat znajdował się pod panowaniem Rusi Kijowskiej. Przez ten czas na tereny te napłynęła ludność ruska napierana przez Tatarów. Lwów został założony w połowie XIII w., ale ponieważ do zasiedlenia nie wystarczało ludności ruskiej, sprowadzano ludność ormiańską, niemiecką, które opanowały gród na tyle, że Rusini nie opuszczali dawnych siedzib i pozostali przed bramami miasta, bez miejskich przywilejów.