Zakładane były kolejne uczelnie wyższe (Politechnika Lwowska, Akademia Rolnicza w Dublanach) i inne instytucje oświatowe (Macierz Polska), nastąpił rozwój nauk historycznych (lwowska szkoła historyczna), filologicznych, matematycznych (lwowska szkoła matematyczna), filozoficznych (szkoła lwowsko-warszawska), towarzystw naukowych, czasopiśmiennictwa (Gazeta Narodowa, Studia Mathematica), teatru (w okresie międzywojennym były trzy teatry miejskie: Wielki, Mały, Nowości, a ponadto teatr ruski i żydowski), opery, muzeów (Muzeum Książąt Lubomirskich), bibliotek (Zakład Narodowy im. Ossolińskich), sztuki muzycznej i plastycznej. Jednocześnie rozwijała się kultura ukraińska, czego przejawami była m.in. organizacja Proswita, Towarzystwo Naukowe im. Szewczenki, ukraińskie Seminarium Pedagogiczne. Odbywało się to przy tym w konflikcie ideowym i politycznym z polskością.
Według spisu ludności z 1931 w mieście Lwów dominował język polski (stanowiąc język ojczysty dla 63% ludności), na drugim miejscu znajdowały się języki żydowskie (24%, tj. jidysz 22% i hebrajski 2%), a na trzecim język ukraiński (11%. Języki te, a zwłaszcza ukraiński, wpływały na polszczyznę lwowian, czemu dodatkowo sprzyjała częsta dwujęzyczność.