Andrzej Rybicki (ur. 31 marca 1897 we Lwowie, zm. 5 marca 1966 w Krakowie) – polski dramatopisarz, prozaik, poeta i tłumacz.
Życiorys Był jednym z trójki dzieci Tadeusza Rybickiego (sędziego, zm. 1938) i Zofii ze Smolków. W młodości miał problemy zdrowotne z móżdżkiem i (mimo leczenia) pozostawiły one ślad na całe jego życie. Od 1908 do 1914 uczył się w III Gimnazjum we Lwowie. Rodzina przeniosła się w czasie wojny do Wiednia i tam zdał maturę w 1915. Studia na Politechnice Lwowskiej przerwała mu I wojna światowa. Od 1918 do 1921 służył jako obserwator w lotnictwie. Naukę kontynuował na Uniwersytecie Jana Kazimierza (Wydział Filozoficzny), ale studiów nie ukończył. Pierwszy jego dramat wystawił Juliusz Osterwa w 1927 (Teatr Reduta w Wilnie). W 1928 jego Kostium arlekina grano w warszawskim Teatrze Nowym (reżyseria: Aleksander Zelwerowicz). Teofil Trzciński wystawił w 1928 jego Noc śnieżystą na deskach Teatru Wielkiego we Lwowie. Od 1929 do 1930 był we Włoszech, skąd pisał korespondencje dla lwowskiego Słowa PolskiegoRościsław Skręt, Andrzej Rybicki, Internetowy Polski Słownik Biograficzny. W 1946 zamieszkał w Krakowie (Dom Pisarza).