Bezokolicznik w języku polskim – bezosobowa i nieodmienna forma polskiego czasownika. Forma ta nie uwzględnia osób, czasów ani trybów. Wykorzystywana jest jako forma hasłowa w słownikach języka polskiego.
Znaczenie bezokolicznika Bezokolicznik zawiera następujące informacje: czy czynność została zakończona, np. robić – zrobić, stąd bezokoliczniki dokonane i niedokonane (zob. aspekt) czy została wykonana jednorazowo, czy też się powtarzała, np. czytać – czytywać, stąd bezokoliczniki jednokrotne i wielokrotne (zob. rodzaj czynności) Powyższe informacje wyrażane są zwykle odpowiednimi przyrostkami i przedrostkami.
Strona bezokolicznika Polski bezokolicznik może występować w stronie czynnej, biernej i zwrotnej: chwalić – być chwalonym – chwalić się kochać – być kochanym – kochać się czesać – być czesanym – czesać się
Tworzenie bezokolicznika Bezokolicznik tworzy się dodając sufiks -ć lub -c do tematu czasu przeszłego lub (rzadziej) czasu teraźniejszego.