Amerykański ornitolog Storrs L. Olson uznał, że opisy modrzyka reuniońskiego sprzed wieków mogą wskazywać na istnienie jakiegoś endemicznego gatunku spokrewnionego z modrzykiem zwyczajnym (P. porphyrio), którego szczątki być może dopiero zostaną odkryte. Znanych jest sześć opisów modrzyka reuniońskiego. Ptaki rodzaju Porphyrio są znane z kolonizowania wysp i ewoluowania w odrębne, endemiczne gatunki; do czasów współczesnych dotrwał jednak jedynie takahe. W 1974 na płaskowyżu Plaine des Cafres, gdzie miały żyć modrzyki, podjęto próbę odnalezienia szczątków tych ptaków, lecz nie znano wówczas na tym terenie jaskiń, które by mogły je zawierać. Badania mogły być przeprowadzone dopiero po dokładniejszym poznaniu tego rejonu wyspy.
Morfologia Modrzyki reuniońskie miały niebieskie upierzenie (według opisu Hebérta z 1708 ciemnoniebieskie) i najpewniej były dużymi, naziemnymi chruścielami z cechami wskazującymi na ograniczoną zdolność lotu, jak duże rozmiary i mocne nogi. Rozmiarem modrzyki reuniońskie miały dorównywać „dużym kapłonom” lub ibisom reuniońskim (około 65 cm długości).