Warunkiem sukcesu terapeutycznego ma być nieprzerywanie sesji i doprowadzenie dziecka do pełnego odprężenia.
Terapia ma być stosowana również w stosunku do osób dorosłych, co wymaga użycia innych technik i większej siły, tak aby pacjent odczuł przewagę terapeuty.
Program terapii zmieniał się w czasie: oryginalny zawierał również agresywne techniki prowokacyjne, które (podobnie jak przytrzymywanie) miały skłaniać pacjenta do przeżycia katharsis. Skutkiem miało być zbudowanie więzi między opiekunem, a dzieckiem. Stosowano również dodatkowe techniki. Najbardziej znaną ze względu na śmierć dziesięcioletniej Candace Newmaker, jest rebirthing, który ma symulować ponowne narodziny (np. poprzez zawinięcie pacjenta ciasno w prześcieradła). Celem, jak w wypadku metody przytrzymywania, ma być "emocjonalne odblokowanie". Inne, najbardziej znane kontrowersyjne techniki, skupione pod nazwą "terapeutyczne rodzicielstwo" (), to m.in. wymuszanie wielogodzinnego siedzenia na krześle, zmuszanie do wykonywania bezsensownych zajęć domowych, ograniczanie posiłków czy zakazywanie korzystania z toalety. Zwolennicy terapii zalecali również dostosowanie zachowań opiekuna do domniemanego, niskiego wieku rozwojowego dziecka. Zakładano, że kołysanie na rękach i karmienie słodyczami na bazie mleka, pozwoli na rozwój emocjonalnej więzi.