Plany stron Dowództwo Armii Czerwonej rozważało kilka wariantów kontrnatarcia. Głównodowodzący Jukums Vacietis proponował wyprowadzić główne uderzenie na kierunku charkowskim i powierzyć wykonanie tego zadania 14, 13 i 8 Armii. Armie 9 i 10, uderzając między Wołgą i Donem, miały wyprowadzić uderzenie pomocnicze. Dowodzący Frontem Południowym Jegorjew sugerował koncentrację głównych sił w rejonie Nowochopiorska i Kamyszyna, po czym skierowanie stamtąd głównego uderzenia w kierunku na dolny Chopior i dolny Don. Na odcinku charkowskim pozostałyby tylko siły osłonowe.
Po zmianie na stanowisku dowódcy naczelnego Armii Czerwonej, nowy głównodowodzący Siergiej Kamieniew zaproponował, by podjąć próbę rozbicia wojsk Denikina, uderzając lewą flanką Frontu Południowego w kierunku obszaru dońskiego. Decyzja o wyborze kierunku została podjęta z uwzględnieniem aktualnej w danym momencie dyslokacji wojsk Frontu Południowego, aby zminimalizować konieczność ich przerzucania. Plan ten został zatwierdzony przez Politbiuro KC RCP(b) większością głosów, chociaż przeciwko niemu wypowiadał się komisarz spraw wojskowych i morskich Lew Trocki, popierający koncepcję uderzenia na kierunku charkowskim.