W 1708 w Czerwonce wybuchła epidemia.
Od drugiej dekady XVIII wieku nastąpił rozwój gospodarczy Czerwonki oraz Parafii, czego dowodem jest fakt, iż od tego czasu plebani mieszkali już na miejscu (wcześniej byli delegowani od parafii w Liwie).
Nowy (dzisiejszy) kościół parafialny stał się teatrem dramatycznych wydarzeń w początkach ruchu mariawickiego. Mariawici z Czerwonki postanowili zająć kościół siłą, do czego nie chcieli dopuścić, pozostający we wsi w większości katolicy. Napięcie doprowadziło do wybuchu niewielkiej, acz jak na warunki wiejskie znaczącej bitwy między katolikami a mariawitami, która to przebiegła dwuetapowo. Po pierwszej, mniejszej potyczce spór pozostał nierozstrzygnięty, a w drugim etapie - po sprowadzeniu przez katolików posiłków z Liwa - rozegrała się regularna, zwycięska dla katolików bitwa. Na skutek walk życie straciło kilka osób - głównie mariawitów.
W czasie I wojny światowej wycofujące się wojska rosyjskie, w nocy z 9 na 10 sierpnia 1915 roku podłożyły pod wieżę kościoła ładunki wybuchowe i zdetonowały je. Wieża jednak nie runęła, a jedynie nieznacznie odchyliła się od pionu. Straty w nawie kościoła były jednak znaczne - runęło sklepienie nawy głównej, dodatkowo stracono witraże i 8-głosowe organy, pamiętające czasy starego kościoła z 1603. Odbudowa kościoła zakończyła się w 1919 roku.