W marcu 1932 został przeniesiony do 22 pułku artylerii lekkiej w Rzeszowie na stanowisko dowódcy III dywizjonu. Z dniem 1 maja 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 21. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym samym roku został przeniesiony do 30 pułku artylerii lekkiej w Brześciu na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku.
Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był dowódcą 11 pułku artylerii ciężkiej Warszawa-Praga. Został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w obozach jenieckich.
Po wojnie przez wiele lat pełnił stanowisko kierownika Krakowskich Zakładów Eksploatacji Kruszyw w Marcinkowicach i w Oświęcimiu. Był także dyrektorem kopalni trachitu w Krzeszowicach. Do końca życia pozostawał w stopniu podpułkownika w stanie spoczynku. Należał do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Był żonaty.
Zmarł 26 grudnia 1987. Został pochowany 30 grudnia 1987 na cmentarzu Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC7, rząd 9, nr grobu 42).