Dawna rezydencja opata stała się jedną z rezydencji administratorów arcybiskupstwa magdeburskiego. W 1591 zmarła tu siostra ówczesnego administratora Joachima Fryderyka. W 1591 odbyła się tu narada Jana Fryderyka z margrabią brandenburskim Janem Jerzym i innymi okolicznymi książętami na temat opieki nad małoletnim synem księcia Saksonii Chrystiana I. W 1606 w dawnym klasztorze schroniła się kapituła katedralna z Magdeburga z powodu panującej w tym mieście zarazy. W połowie XVII w. był rezydencją pozbawionego urzędu protestanckiego administratora arcybiskupstwa magdeburskiego Chrystiana Wilhelma Hohenzollerna (dawny klasztor przyznano mu na mocy postanowień pokoju westfalskiego). Później dawny klasztor służył jako zamek myśliwski Hohenzollernów.
Większość zabudowań klasztornych rozebrano w XVIII w. W bezpośrednim sąsiedztwie dawnego klasztoru w 1764 król pruski Fryderyk II Wielki nakazał budowę osady dla sprowadzanych tu tkaczy z Saksonii – zaplanowano ją na planie prostokąta, z ośmiokątnym placem w centrum. Materiał z rozbieranych budowli klasztornych posłużył jako budulec budynków nowego miasta. W 1902 osada ta otrzymała nazwę Kloster Zinna (dosłownie "Klasztor Zinna"). Ocalałe zabudowania klasztorne służyły różnym celom.