W styczniu 1920 poślubił w Poznaniu Walentynę Julię Krysiewiczównę (1893–1974). Mieli dwie córki: Barbarę Marię (1920–1945) i Annę Antoninę po mężu Kaźmierską (1922–2005). W roku 1921 został zdemobilizowany i na lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza uzyskał dyplom ukończenia studiów lekarskich.
Zamieszkał na stałe w Poznaniu i rozpoczął prywatną praktykę dermatologiczną. Nie zaprzestał twórczości malarskiej i aktywnie uczestniczył w poznańskim środowisku artystycznym. Brał udział w stałych wystawach Warszawy („Zachęta”), Krakowa, Lwowa i Poznania. Odznaczony zaszczytnym wyróżnieniem i medalem warszawskiej „Zachęty”. Odbywał liczne podróże artystyczne do Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch i Niemiec. W latach 1938–1939 przebywał w Egipcie.
Podczas II wojny światowej, z początkiem roku 1940 został wysiedlony z Poznania do powiatu miechowskiego. Ostatnie lata życia spędził w Tarnowie.
Zmarł 20 lutego 1944 w Tarnowie, pochowany na cmentarzu Komunalnym Starym (sektor XIV-1-85).
Przypisy
Bibliografia Halina Stępień, Maria Liczbińska, Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828–1914. Materiały źródłowe, Warszawa 1994 : s.