21 marca oddziały 4 Armii Pancernej Gwardii zostały przeniesione pod Nysę. Prudnik został obsadzony przez jednostki 59 Armii Ogólnowojskowej, której zadaniem było zepchnąć Niemców spod Prudnika w głąb Sudetów. W okolicy Prudnika nastąpiła koncentracja sił radzieckich. Łącznie na linii Mieszkowice – Trzebina znalazło się 7 radzieckich dywizji piechoty (według etatu dywizji strzeleckiej Armii Czerwonej w 1945 roku – 11780 żołnierzy), jeden korpus zmechanizowany, niezliczone jednostki wsparcia oraz 60% sił artyleryjskich 1 Frontu Ukraińskiego. Łącznie w rejonie Prudnika skoncentrowano wtedy około 200 tysięcy żołnierzy.
Przy ul. Moniuszki w Prudniku powstał cmentarz dla poległych podczas bitwy żołnierzy Armii Czerwonej. Przy jego zakładaniu pracował m.in. doktor Antoni Błaszczyński, późniejszy burmistrz Prudnika.
Pod miastem początkowo okopali się żołnierze 391 Dywizji Strzeleckiej. Bronili się przed niemieckimi kontratakami ze strony Łąki Prudnickiej, Trzebiny i Krzyżkowic. Początkowo udało im się opanować Trzebinę, ale z powodu niedogodnego położenia tej miejscowości wycofali się na jej północny skraj.