mały|317x317px|Grób Stanisława Zdanowicza na cmentarzu Bródnowskim Stanisław Zdanowicz (ur. 6 lipca 1882 w miejscowości Lepel, zm. 31 grudnia 1970 w Warszawie) – członek Zarządu Polskiego Towarzystwa Dobroczynności, prezydent Połocka w czasie I wojny światowej, komisarz Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego, członek ZWP w Połocku, członek zarządu, a następnie prezes Polskiej Rady Narodowej Ziemi Lidzkiej, współtwórca Samoobrony Ziemi Lidzkiej, od 1918 do 1928 starosta powiatu lidzkiego, członek Towarzystwa Polskiej Macierzy Szkolnej ziemi wileńskiej i Kresowego Związku Ziemian.

Życiorys Stanisław Zdanowicz urodził się 6 lipca 1882 roku w Lepelu, w guberni witebskiej, w rodzinie szlacheckiej pieczętującej się herbem Jastrzębiec. Jego ojciec, Józef Waldemar pełnił funkcję lekarza powiatowego w Połocku oraz radcy dworu. Matka Apolonia z Mikulskich Zdanowiczowa była polską szlachcianką.

Edukację średnią ukończył w I Gimnazjum w Sankt-Petersburgu, po czym podjął studia prawnicze na tamtejszym uniwersytecie. W trakcie studiów aktywnie uczestniczył w życiu polskiej społeczności akademickiej oraz organizował działalność społeczną w Połocku.