Po zakończeniu działań wojennych powrócił do powiatu lidzkiego, gdzie aktywnie uczestniczył w życiu publicznym. Był współorganizatorem Rady Narodowej Ziemi Lidzkiej, początkowo jako członek jej zarządu, a następnie jako prezes. Wspierał i uczestniczył w zjazdach przedstawicieli lokalnego ziemiaństwa, promując uchwały dotyczące wprowadzenia języka polskiego jako urzędowego w administracji, sądownictwie i szkolnictwie. Rywalizował o władzę w powiecie z litewską „Tarybą”, wspieraną przez Niemców. Świadomy zagrożeń ze strony wojsk niemieckich, bolszewickich oraz powstającego państwa litewskiego, dążył do zaangażowania lokalnych społeczności polskich w stworzenie spójnej siły politycznej zdolnej do przejęcia kontroli nad powiatem.
Wykorzystując doświadczenia z Połocka, aktywnie uczestniczył w organizowaniu polskiej Samoobrony Ziemi Lidzkiej – militarnego ramienia polskich władz cywilnych. Utrzymywał osobisty kontakt z oddziałami Samoobrony w Szczuczynie i Grodnie, a także ze sztabem grupy Wojsk Polskich w Wołkowysku.
Miał duże umiejętności oratorskie, które wykorzystał między innymi przy próbie przekonania dowództwa wojsk polskich o konieczności pozostania wojsk Samoobrony na terenie ziemi lidzkiej: