Uzyskał stopień doktora. W II Rzeczypospolitej po ojcu został właścicielem rodzinnej fabryki na lwowskim Zniesieniu, produkującej konserwy mięsne i owocowe, bekony oraz przetwory, w której przejął kierownictwo i od lutego 1935 prowadził spółkę akcyjną „Fabryka Konserw we Lwowie” (jego poprzednikiem był Tadeusz Höflinger). Wcześniej, w 1924 obchodzono uczystość 50-lecia istnienia frabryki. Objął funkcję wiceprezesa Związku Bekonowego w Warszawie. Od młodości działał w klubie sportowym Czarni Lwów, którego był prezesem od 22 stycznia 1924 do 1925. Został członkiem Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie. W połowie 1935 został mianowany członkiem Okręgowej Komisji Wyborczej nr 70 we Lwowie przed wyborami parlamentarnymi w 1935. W wyborach samorządowych z maja 1939 uzyskał mandat radnego Rady Miasta Lwowa startując z Listy Chrześcijańsko-Narodowej jako kandydat Obozu Zjednoczenia Narodowego.

Po zakończeniu wojny pozostawał na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Zamieszkując w Forest Hills był członkiem wspierającym Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce. Do końca życia pozostawał w stopniu wojskowym kapitana rezerwy.