Nie miało ono układu alfabetycznego, ale układ rzeczowy, a odnajdywanie haseł ułatwiać miał zamieszczony w dziele spis treści.
W drugiej połowie XVIII wieku Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych działające z ramienia Komisji Edukacji Narodowej również opracowało w języku polskim dwa historyczne słowniki encyklopedyczne przeznaczone dla uczniów szkół narodowych: Dykcjonarz starożytności dla szkół narodowych M. Furgaulta z 1779 oraz Dykcjonarz historyczny i geograficzny dla rozumienia autorów tak łacińskich, jako też z łacińskiego na polski tłomaczonych, osobliwie zaś klasycznych i sławnych naszego wieku poetów służący, na język polski przełożony z 1784.
W pierwszej połowie XIX wieku nastąpił duży wzrost publikacji encyklopedycznych dla dzieci związanych z rozwojem szkolnictwa oraz unowocześnieniem metod edukacyjnych. Książki tego rodzaju stały się modne ale nie miały zasięgu masowego. Ze względu na ilustracje były zbyt kosztowne i trafiały raczej do dzieci oraz młodzieży posiadających zamożnych rodziców. Jedną z pierwszych publikacji tego typu była Księga elementarna dla oświecenia dzieci [...] wydana w 1817 roku we Wrocławiu w języku polskim w oficynie drukarskiej Korna.